تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۶۴

در این شعر، شاعر به سفر و جدایی دوستان اشاره می‌کند و به کسی دیگر می‌گوید که او هنوز از این جدایی بی‌خبر است و در عالم خود غرق شده است. به نوعی، شاعر حس می‌کند که دیگران به سمت مقصد خود رفته‌اند، در حالی که او یا کسی دیگر هنوز در گذشته و دنیای خود مانده است.