تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۶۰

این بیت بیانگر حسرت و longing شاعر است. او به شدت عاشق است و برآورده شدن آرزویش را به عنوان جان و زندگی خود می‌داند، اما از عدم دسترسی به محل و صاحب آن آگاه است و احساس تنهایی و بی‌سرپناهی می‌کند.