تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۵۸

این بیت بیانگر این است که دل شاعر از جدایی و وصال (دیدار و فراق) رهایی نیافته است. او به نوعی اسیر سرنوشت خود است که به دو طرف گره خورده و نمی‌تواند تصمیم بگیرد یا از این وضعیت رها شود.