تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۵۷

شاعر در این بیت به توصیف حس تشنگی و نیاز خود می‌پردازد. او می‌گوید که پس از مدت‌ها، اگر حتی یک قطره آب بنوشد، به مانند صدفی که سال‌ها انتظارش را کشیده، احساس رضایت می‌کند. اما با این حال، این قطره آب در گلوی او به سختی و دشواری فرو می‌رود و مانند سنگ گره می‌خورد. این تصاویر نشان‌دهنده‌ی عمق تشنگی و دردناک بودن آن است.