تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۵۰

این بیت شعر به این معنی است که سر من بر تنم نیست و من دچار آشفتگی ذهنی هستم. این آشفتگی از زمانی آغاز شده که جام می بر دوشم افتاده است. در کل، شاعر احساس بی‌قراری و ناپایداری را به تصویر می‌کشد.