تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۴۷

در این شعر، شاعر به تجربه پیری و زوال حواس خود اشاره می‌کند. او احساس می‌کند که با گذر زمان، همچون برگ‌های پاییزی که می‌ریزند، حس‌هایش نیز به تدریج کم‌رنگ و از بین می‌روند.