تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۴۵

در این دو بیت شاعر به جدایی و دوری از معشوق اشاره می‌کند. او می‌گوید که دل او هرگز خشک نمی‌شود و همیشه به یاد معشوقش خواهد بود، حتی اگر از او جدا باشد. همچنین، تشبیه گوهر به رشته‌ای که در آن گسسته شده است، نشان‌دهنده این است که عشق و ارتباط عمیق به راحتی از هم نمی‌پاشد، حتی در صورت جدایی.