تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۴۴

در این شعر، شاعر از احساس حسرت و افسوس خود صحبت می‌کند. او می‌گوید که مثل کف افسوس، برگ‌های درختش نمی‌چرخند و چون بادام‌هایی که در باغش آورده‌اند، در خود گرایشی به نظر بسته دارد و این نشان‌دهنده‌ی درونی بودن احساساتش و دوری از احساس شادی است.