نیست در پایان عمر از رعشه پیران را گزیر
بر فروغ خویش میلرزد چراغ صبحگاه
دربارهٔ این سروده
در این بیت شاعر به inevitability پیری و قریب الوقوعی مرگ اشاره میکند و میگوید که در پایان زندگی، افراد پیر نمیتوانند از لرزش و ناپایداری خود فرار کنند. همچنین، چراغ صبح گواهی میدهد که هرچند زندگی ادامه دارد، اما نشانههای پیری و ضعف در آن نمایان میشود.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.