باغ و بهار چشم و دل قانع من است
صحرای سادهای که نروید گیاه ازو
دربارهٔ این سروده
شاعر در این شعر به قناعت و رضایت از طبیعت اشاره میکند. او باغ و بهار را خنکا و زیبا میداند و تصور میکند که همین صحرای ساده، برای چشم و دلش کافی و راضیکننده است، حتی اگر هیچ گیاهی در آن نروید.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.