تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۲۷

در این ابیات شاعر به تصویرگری زیبایی از عشق و جوانی می‌پردازد. او از معشوق می‌خواهد که همچون غنچه‌ای تازه با اشک شبنم، ظاهری زیبا و شاداب داشته باشد و از او می‌خواهد که به سحرگاه عشق و امید، توجه کند و از آن دور نشود.