تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۱۵

این بیت به نوعی بیانگر فدای عشق و علاقه به معشوق است. شاعر اشاره می‌کند که برای محبت و ارتباط با معشوق، خود را قربانی کرده و می‌خواهد هرگونه آثار و نشانه‌های عشق را بر خود بگذارد، چه حنای پا باشد و چه نگار دست. در واقع، او بیان می‌کند که همه چیزش را برای معشوق حلال کرده است.