تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۱۰

برداشت: در این بیت، شاعر به تکرار و مداوم بودن حضور نور خورشید اشاره می‌کند که بر روی شبنم می‌تابد، اما با وجود این نور، شبنم روشن نمی‌شود. همچنین، او از چشم‌هایی اشکبار سخن می‌گوید که به خاطر عشق یا دلتنگی بی‌جان شده‌اند و این وضعیت را با دل‌تنگی و افسردگی خود مرتبط می‌کند. در واقع، اشاره به این است که حتی با وجود نور و امید، اگر دل غمگین باشد، هیچ چیزی روشن و واضح نخواهد شد.