من آن زمان چو قلم سر ز سجده بردارم
که طی چو نامه شود روزگار فرقت تو
دربارهٔ این سروده
در این بیت، شاعر بیان میکند که فقط زمانی قلم را از سجده برمیدارد که روزگار جدایی از معشوق به پایان برسد و شرایط به گونهای تغییر کند که بتواند از عشق و وصال صحبت کند. این نشاندهندهی عمق احساس و وابستگی او به محبوب است.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.