تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۰۴

این شعر به احساسات عمیق ناشی از فقدان عزیزان و غم و اندوهی که با خود به همراه دارد، اشاره می‌کند. شاعر با بیان اینکه زندگی مهلتی است، به‌‌‌ گذر زمان و نهالی که عمر را تداعی می‌کند، پرداخته است.