تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۰۰

در این شعر، شاعر به محدودیت‌های خود در ابراز احساسات اشاره می‌کند و بیان می‌کند که اگر دامن فانوس (نماد روشنایی و امید) وسعت بیشتری داشت، او می‌توانست غم و اندوهی که در دلش دارد را به آتش بکشد و فاش کند. او خود را به شمعی تشبیه می‌کند که در میان جمع، گریه‌ها و احساساتش را در آستین پنهان کرده است.