تک‌بیت شمارهٔ ۱۳۸۷

در این شعر، شاعر به زیبایی و شگفتی گلرنگ اشاره می‌کند که همواره در حال نوشیدن باده است. او به این نکته اشاره دارد که سعادت و خوشبختی از پیوند با طبیعت و تاک به‌دست می‌آید و از آن جدا نمی‌شود.