تک‌بیت شمارهٔ ۱۳۸۲

شاعر در این بیت احساس درد و عذاب را بیان می‌کند که هر بار صدای ناقوس می‌زند، مو بر تنش سیخ می‌شود. این احساس نتیجه‌ای است از آن که از معبد و مکان تقدس خارج می‌شود.