تک‌بیت شمارهٔ ۱۳۷۹

این شعر اشاره دارد به این که هر جا که تدبیر و برنامه‌ریزی وجود داشته باشد، آن مصلحت و نفع به وجود می‌آید. اما در نهایت، تقدیر و سرنوشت نیز می‌تواند نقشی تعیین‌کننده داشته باشد و از کمین بیرون بیاید. به عبارتی، ممکن است انسان‌ها با تدبیر خود به نتایج مطلوبی برسند، اما همیشه فاکتور تقدیر نیز تاثیرگذار است.