تک‌بیت شمارهٔ ۱۳۷۸

در این دو بیت، شاعر احساس ناامیدی و غم را به تصویر می‌کشد که از مشکلات و ویرانی‌های زندگی‌اش به وجود آمده است. او می‌گوید که حتی از دل این محنت‌ها، شادی و زیبایی نیز می‌تواند بیرون بیاید، مانند سیلی که از ویرانه‌ها جاری می‌شود و آنها را آباد می‌کند. این مضمون نشان‌دهنده امید به کسب شادی از دل غم‌های زندگی است.