تک‌بیت شمارهٔ ۱۳۷۴

شاعر از رفتن کسی صحبت می‌کند که باعث تاریکی و عدم روشنی در چشم و دلش شده است. در عین حال، اشاره دارد که با وجود این رفتن، مهمانانی دیگر از خانه‌اش می‌روند و از صفای آن می‌کاهند.