تک‌بیت شمارهٔ ۱۳۷۰

در این بیت، شاعر به عاقبت یا نتایج ناشی از بی‌پروا بودن اشاره می‌کند که باعث می‌شود او مانند پیر خرابات (شخصی که در عیش و نوش غوطه‌ور است) تنها با صد دانه تسبیح خود مواجه شود، به نوعی به از دست دادن چیزهای ارزشمند و بی‌اعتنایی به زندگی اشاره می‌کند.