تک‌بیت شمارهٔ ۱۳۳۱

این شعر بیانگر این است که برخی از صداها و تلاش‌ها فقط به شکل ظاهری و بی‌محتوا هستند و بیشتر شبیه به نعره‌های بی‌معنا می‌باشند. در مقابل، شاعر به کسی که صدایش کمتر از سپند (نوعی گیاه معطر) است، توصیه می‌کند که صدای خود را بلند کند و ارزش بیشتری به آن بدهد.