دل را به آتش نفس گرم آب کن
ای غافل از خزان، گل خود را گلاب کن
دربارهٔ این سروده
در این دو بیت، شاعر به اهمیت توجه به احساسات و زیباییهای درونی اشاره میکند. او از کسی میخواهد که دلش را با عشق و حرارت پر کند و همچنین به خاطر غفلت از زیباییهای زندگی، خود را آراسته و شاداب نگه دارد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.