تک‌بیت شمارهٔ ۱۳۲۵

این بیت از شعر به مفهوم این است که زندگی ما فقط به زمان وداع و جدایی محدود است، مانند چراغی که در هنگام سحر روشن می‌شود و سپس خاموش می‌گردد. در واقع، اشاره به زودگذر بودن زندگی و لحظاتی است که باید به آن‌ها توجه کنیم.