تک‌بیت شمارهٔ ۱۳۱۳

شاعر در این بیت احساس می‌کند که در حالت محدودیت و محبوس بودن، به ارزش آزادی پی برده است. او متوجه می‌شود که زندگی در بهشت و لذت‌ها، بدون وجود آزادی واقعی، بی‌معنا است.