تک‌بیت شمارهٔ ۱۲۹۹

شاعر در این بیت از احساس حسرت و تاسف خود می‌گوید. او می‌گوید که وقتی نتوانسته از لب ساقی (معشوق) بوسه‌ای بگیرد، حالا باید از لب جام (شراب) بوسه بزند. این نشان‌دهنده‌ی فراق و جایگزینی عشق حقیقی با چیزهای مادی است.