تک‌بیت شمارهٔ ۱۲۹۷

در این شعر، شاعر از تنهایی و عدم همدردی با خودش سخن می‌گوید. او احساس می‌کند که هیچ‌کس درد و رنج او را درک نمی‌کند و به همین دلیل، مانند یک بید مجنون، به حالت تسلیم و شکست سر به پای خود می‌نهد.