تک‌بیت شمارهٔ ۱۲۸۶

در این شعر، شاعر از شخص می‌خواهد که از چهره عرق‌آلود خود دوری کند، زیرا این قطره‌های باران نماد سیلابی از عقل و هوش هستند. به عبارت دیگر، باران به عنوان نشانه‌ای از افکار و احساسات غنی تلقی می‌شود و نیاز به احتیاط دارد.