سر ما در قدم دار فنا افتاده است
ما نه آنیم که بر دوش کسی بار شویم
دربارهٔ این سروده
این دو بیت اشاره به fragility و ناپایداری زندگی دارد. شاعر میگوید که ما در آستانهٔ از بین رفتن هستیم، اما نمیخواهیم و قادر نیستیم که بر دوش دیگران باری اضافه کنیم. این بیان نشاندهندهٔ استقلال و خودکفایی است.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.