آن طفل یتیمم که شکسته است سبویم
از آب، همین گریهٔ تلخی است به جویم
دربارهٔ این سروده
این شعر به حسرت و درد ناشی از یتیمی و ناامیدی اشاره دارد. شاعر از حالتی صحبت میکند که در آن، کودک یتیمی گِرد آب گریه میکند و این گریه همچون تلخی آب، نشاندهنده غصه و شکستگی اوست.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.