تک‌بیت شمارهٔ ۱۲۷۶

این بیت بیانگر حسرت و آرزوی شاعر است که اگر بتواند مانند شعله از میان مردم فرار کند و به جایی برسد که کسی بوی او را حس کند، آن وقت احساس رهایی کند. این تصویر نشان‌دهنده تنهایی و رغبت به فرار از جمعیت است.