نظر به عالم بالاست ما ضعیفان را
نهال بادیه و سبزهٔ بیابانیم
دربارهٔ این سروده
این بیت به تفاوت میان مقام والا و ضعف انسانها اشاره دارد. شاعر خود و انسانهای ضعیف را به عنوان گیاهانی ناتوان در دنیای بیرحم و خشک بیابان توصیف کرده است. در واقع، در برابر عظمت عالم بالا، ما به عنوان موجوداتی آسیبپذیر و بیپناه به حساب میآییم.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.