تک‌بیت شمارهٔ ۱۲۵۰

در این ابیات، شاعر از غم و اندوهی که به دل دارد سخن می‌گوید و اعلام می‌کند که نمی‌تواند هر لحظه از این درد و ماتم فریاد بکشد. او به یاد چهار تکبیر بر درختان خزان‌زده اشاره می‌کند که نمادی از فقدان و سوگ است.