تک‌بیت شمارهٔ ۱۲۴۶

این دو بیت شاعر اشاره دارد به اینکه هر چیزی که در زندگی انجام داده‌ایم، حتی اگر نادرست یا ناامیدکننده باشد، در نهایت دست ما را می‌گیرد و ما را به سمت خود جذب می‌کند. این نکته را می‌رساند که با وجود اشتباهات و ناکامی‌ها، همیشه امیدی وجود دارد که به ما روی بیاورد.