تک‌بیت شمارهٔ ۱۲۴۵

در این شعر، شاعر به زندگی خانه‌به‌دوشی و بی‌خانمانی اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که برای ساختن زندگی خود، مکان دیگری را انتخاب کرده و از خانه گذشته‌اش دل کنده است، انگار که قفس یا محدودیتی وجود نداشته که نتوانسته باشد جا را ترک کند.