نفسی چند که در غم گذراندن ستم است
همچو گل صرف شکر خنده بیجا کردیم
دربارهٔ این سروده
شاعر در این بیت به بیان احساساتش در مورد غم و رنج میپردازد. او به این نکته اشاره میکند که با وجود سختیها، همچون گلی که فقط به خاطر شیرینیاش میخندد، ما نیز ممکن است رفتار و لبخندهایی بیمورد داشته باشیم. به طور کلی، این بیانگر تلاش برای حفظ ظاهر خوشحال در کنار غم و اندوه است.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.