تک‌بیت شمارهٔ ۱۲۴۲

در این بیت، شاعر به نوعی به بی‌دانشی و ناپختگی انسان اشاره می‌کند. او می‌گوید که مانند دانه‌ای ناپخته، از همان ابتدا کار خود را نادرست شروع کرده‌ایم. این نشان‌دهنده‌ی بی‌توجهی ما به روند طبیعی و صحیح زندگی است.