تک‌بیت شمارهٔ ۱۲۴۰

در این مصرع‌ها شاعر به مفاهیم توبه و شادی اشاره می‌کند. او می‌گوید که بر دل خود احساس توبه‌ای نشسته است و برای لذت بردن از زندگی، گام به دنیای خوشی و طرب گذاشته‌اند. به نوعی، او در تلاش است تا از حالت توبه خارج شده و به دنبال شادی و نشاط برود.