تک‌بیت شمارهٔ ۱۲۳۸

این بیت شعر به این معناست که بدون عزیزان، مرگ همواره موجود است و عمر جاودان نیست. ما همچون اسکندر، از آبِ بقا دل کنده‌ایم و از زندگی و زنده ماندن دست کشیده‌ایم.