تک‌بیت شمارهٔ ۱۲۳۵

در این شعر، حسرت و افسوس برای عمر از دست رفته به تصویر کشیده شده است. شاعر به زوال و گذر زمان اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که مانند برگ‌های خزان، زندگی‌اش با گذر زمان به پایان می‌رسد. این حسرت از عملی که انجام داده‌اند یا نکرده‌اند، ناشی می‌شود و به نوعی از شکست و ناتوانی در تغییر شرایط حکایت دارد.