ما چو سرو از راستی دامن به بار افشاندهایم
آستین چون شاخ گل بر نوبهار افشاندهایم
دربارهٔ این سروده
در این بیت، شاعر به زیبایی و راستقامت بودن خود اشاره دارد. او خود را مانند سرو بلند و استوار میداند که دامنش از حقایق و راستی پر بار است. همچنین آستینش را به شاخ گل تشبیه میکند که زیبایی و طراوت بهار را در خود دارد. به طور کلی، این شعر نماد شیوایی و طراوت در زندگی است.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.