تک‌بیت شمارهٔ ۱۲۲۷

این بیت شعر بیانگر امید به رحمت الهی و باران رحمت است. با وجود شرایط سخت و خشکی، شاعر تأکید می‌کند که هنوز امیدوار است و در دل، بذر امید را می‌کارد.