تک‌بیت شمارهٔ ۱۲۲۶

در این ابیات شاعر از صبح امید می‌خواهد که پرده را از چهره‌اش کنار بزند و خود را نشان دهد. او به شب‌های پر از گناه اشاره می‌کند و می‌گوید که همچون آن شب‌ها با نامه‌ای سیاه و ناپسند به دنیا آمده‌اند. این شعر به نوعی دعوت به روشنایی و امید در مقابل تاریکی و گناه است.