تک‌بیت شمارهٔ ۱۲۱۶

این بیت شعر به حسرت و تلاشی که در زندگی داریم اشاره دارد. شاعر با استفاده از تشبیه، خود و دیگران را به افرادی که در کوچه‌ها پرسه می‌زنند و به شدت احساس نارضایتی می‌کنند، تشبیه کرده است. همچنین، این تصویر نشان‌دهنده حالتی از انتظار و امید است که بر در یک خانه ایستاده‌اند و همچنان حسرت بر دل دارند.