تک‌بیت شمارهٔ ۱۲۱۲

در این ابیات شاعر بیان می‌کند که ما نام و هویت خود را از دل‌ها پاک کرده‌ایم و در دفتر زندگی، همچون برگی که باد برده، محو شده‌ایم. به عبارت دیگر، وجود ما در دنیای گسترده فراموش شده یا ناپدید گشته است.