تک‌بیت شمارهٔ ۱۲۰۹

در این بیت، شاعر از وضعیتی سخن می‌گوید که با دست لرزان و ضعیف خود، مانند شبنم در چمن، به دنبال پاسخی یا چیزی ارزشمند (دامان آفتاب) است. این اشاره به تلاشی برای دستیابی به نور و گرما در زندگی دارد.