تک‌بیت شمارهٔ ۱۲۰۴

شاعر بیان می‌کند که او به محبت و مهربانی آسمان فریفته شده، بدون آنکه بداند این مهربانی ممکن است به او آسیب بزند و دل او را بشکند، مانند خاری که از پا بیرون می‌آید.