تک‌بیت شمارهٔ ۱۲۰۳

در این بیت، شاعر به رابطه عمیق و نزدیک میان دل و زلف (مو) اشاره دارد که ناشی از آشنایی و محبت است. او همچنین بیان می‌کند که افرادی که دچار شکست و ناکامی هستند، به مانند مومیایی‌هایی هستند که در دنیای خود گرفتارند.