تک‌بیت شمارهٔ ۱۱۹۰

این بیت شعر به بیان این موضوع می‌پردازد که هر تصمیم یا مصلحت عقل مانند کوهی از غم و نگرانی است. شاعر احساس می‌کند که باید بار سنگین مسٔولیت‌ها و افکار را تحمل کند، حتی اگر در ظاهر به نظر برسد که فردی آزاد و سبکبار است.